1.
WRAŻENIE OGÓLNE
Husky syberyjski jest psem pracującym średniej
wielkości, szybkim, lekkonogim, swobodnym i
eleganckim w ruchu. Na pochodzenie nordyckie
wskazuje dość zwarty tułów, gęsto owłosione
ciało, stojące prosto uszy i mocno owłosiony
ogon. Charakterystyczny chód jest płynny i
swobodny. Husky jest - tak jak dawniej - zdolny
do wykonywania swojego pierwotnego zadania psa
pociągowego i ciągnięcia lżejszych ładunków w
umiarkowanym tempie na dużych odległościach.
Proporcje i kształt ciała odzwierciedlają
podstawową równowagę siły, prędkości i
wytrwałości. Psy są samcze, ale nigdy grubej
budowy, suki są samicze, lecz nie słabo
zbudowane. Husky w dobrej kondycji z dobrze
wykształconymi, napiętymi mięśniami nie ma
nadwagi.
2. WIELKOŚĆ, PROPORCJE, MASA
Wysokość w kłębie:
psy 53,34 - 59,69 cm
suki 50,80 - 55,88 cm
Waga:
psy 20,4 - 27,2 kg
suki 15,9 - 22,7 kg
Waga
jest proporcjonalna do wysokości w kłębie.
Wymienianie wielkości i wagi oznaczają tylko
wartości graniczne, nie preferując krańcowości.
Nadmiernie silne kości i nadwaga winny być
ukarane. Długość ciała, mierzona od stawu
ramiennego do guza kulszowego nieco przewyższa
wysokość w kłębie.
3. GŁOWA
O wyrazie przenikliwym lecz przyjacielskim,
ciekawskim, a nawet szelmowskim.
Oczy
migdałowe, średnio rozstawione i lekko ukośne.
Brązowe lub niebieskie, przy czym do
zaakceptowania jest jedno oko brązowe a jedno
niebieskie.
Uszy
średniej wielkości, trójkątne, stojące, blisko
siebie i wysoko osadzone. Grube, gęsto
owłosione, z tyłu lekko wysklepione, z lekko
zaokrąglonymi, wyprostowanymi czubkami.
Czaszka
średniej wielkości, proporcjonalna do tułowia, z
zaokrąglonym wierzchem, zwężająca się od
najszerszego miejsca w stronę oczu.
Stop
dobrze zaznaczony, grzbiet nosa od stopu do
czubka nosa prosty.
Kufa średniej długości tzn. odległość od czubka nosa
do stopu jest równa odległości od stopu do
potylicy. Średnio szeroka zwęża się stopniowo ku
nosowi, jednakże nie kończy się spiczasto lub
szeroko.
Nos
u psów szarych, płowych, czarnych - czarny; u
miedzianych - wątrobiany; u czysto białych może
być cielisty. Dopuszczalny jest tzw. "nos
śniegowy" - z różowymi pręgami.
Fafle
dobrze pigmentowane i ciasno przylegające.
Uzębienie:
zgryz nożycowy.
WADY
* oczy ustawione zbyt ukośnie lub zbyt blisko
siebie.
* uszy za duże w stosunku do głowy, za szeroko
rozstawione, nie całkiem prosto stojące.
* głowa zbyt ciężka, bez wdzięku, zbyt
delikatnie rzeźbiona.
* niedostatecznie zaznaczony stop.
* kufa za delikatna, za gruba, za długa lub za
krótka.
* wszelkie odchylenia od zgryzu nożycowego.
4. SZYJA, LINIA GÓRNA, TUŁÓW
Szyja
średniej długości, wysklepiona, w spokoju dumnie
uniesiona. W kłusie tak wyciągnięta, że głowa
noszona jest lekko do przodu.
Klatka piersiowa
głęboka i silna, lecz niezbyt szeroka; najniższy
punkt leży bezpośrednio za lub na równej
wysokości z łokciami. Żebra przy kręgosłupie
dobrze wysklepione na bokach raczej płaskie, co
umożliwia swobodę ruchu.
Grzbiet
prosty i silny, z linia górna przebiegającą
poziomo od łopatki do zadu. Średniej długości,
ani zbyt krótki ani nadmiernie długi. Lędźwie
napięte o suchym umięśnieniu, węższe do klatki
piersiowej i lekko wysklepione. Zad opadający.
Ogon dobrze owłosiony, w kształcie lisiej kity,
osadzony tuż pod linią górną; u psa o napiętej
uwadze noszony nad grzbietem w eleganckim
sierpowatym ruchu. Ogon nie powinien być przy
tym skręcony ani na jedną ani na drugą stronę
ciała, ani płasko zarzucony na grzbiet. U
stojącego psa normalny jest ogon zwisający. Włos
na ogonie średniej długości, jednakowo długi ze
wszystkich stron, co nadaje mu wygląd okrągłej
szczotki.
WADY:
* szyja za krótka i gruba; szyja za długa.
* klatka piersiowa zbyt szeroka; klatka
piersiowa beczkowata; żebra zbyt płaskie lub
słabe.
* grzbiet słaby lub słabo związany; grzbiet
wysklepiony; linia górna spadzista.
* ogon zarzucony na grzbiet lub zakręcony; ogon
bardzo puszysty; osadzony za nisko lub za
wysoko.
5. KOŃCZYNY
Łopatka
dobrze ułożona ku tyłowi. Ramię od stawu
barkowego do łokciowego skierowane nieco ku
tyłowi nie jest prostopadłe do ziemi. Mięśnie i
więzadła, łączące łopatkę z klatką piersiową
napięte i dobrze wykształcone.
Kończyny przednie
oglądane od przodu umiarkowanie szeroko
rozstawione, równoległe i proste; łokcie ciasno
przylegają do tułowia, nie są ani wciśnięte ani
odstające. Oglądane z boku śródręcza skierowane
są lekko do przodu; stawy nadgarstkowe silne
lecz elastyczne. Kości mocne, lecz nie ciężkie.
Długość od łokcia do ziemi nieco większa niż
odległość od łokcia do grzebienia łopatki.
Stopy
owalne lecz nie wydłużone, średniej wielkości,
zwarte i dobrze owłosione między palcami i
poduszkami. Poduszki twarde i grube. W normalnej
postawie stopy nie są skierowane ani na zewnątrz
ani do wewnątrz.
WADY:
* strome lub luźne łopatki.
* słabe śródręcze, zbyt ciężkie kości; postawa
zbyt wąska lub zbyt szeroka; odstające łokcie.
* miękkie lub rozczapierzone palce, łapy zbyt
duże i bez wdzięku, za małe i za delikatne;
postawa szpotawa lub rozstawna.
Kończyny tylne
oglądane od tyłu ustawione równolegle
umiarkowanie szeroko. Uda dobrze umięśnione i
silne, kolana dobrze kontowane, stawy skokowe
dobrze zarysowane i nisko osadzone. Wilcze
pazury należy usuwać.
WADY:
* wyprostowane kolana (strome kątowanie).
* postawa krowia, zbyt wąsko lub zbyt szeroko
ustawione.
6. OKRYWA WŁOSOWA
Włos
husky syberyjski ma podwójną okrywę włosową
średniej długości o wyglądzie pięknego futra,
lecz nie tak długą, aby zacierała wyraźne linie
zewnętrzne psa. Podszerstek miękki i gęsty
dostatecznie długi, aby podeprzeć włos okrywowy.
Dłuższe sztywne włosy pokrywowe są proste i
trochę przylegające, ani szorstkie ani odstające
wprost od ciała. Normalną rzeczą jest brak
podszerstka w okresie linienia. Wyrównywanie
wąsów oraz włosów między palcami i wokół łap
jest dozwolone, aby podkreślić wypielęgnowany
wygląd psa. Trymowanie włosów we wszelkich
innych miejscach jest NIEWYBACZALNE i musi być
ostro karane.
Umaszczenie
dozwolone są wszelkie kolory od czarnego do
czysto białego. Zwykła jest, niespotykana u
innych ras, różnorodność rysunku na głowie,
włącznie ze zwracającym uwagę typowym wzorem.
WADY:
* długi, szorstki lub kosmaty włos.
* struktura włosa zbyt twarda lub jedwabista.
* sierść trymowana poza dozwolonymi miejscami.
7. RUCH
Krok jest pełen swobody i wyraźnie łatwy. Husky
jest żwawy i lekkostopy. Na ringu wystawowym
trzeba go prezentować na luźno zwisającej ringówce w umiarkowanym szybkim kłusie, aby
pokazać dobry wysięg i odbicie. Poruszający się
husky oglądany od przodu nie pokazuje zbieżnego
chodu; jednakże biegnący szybko kieruje kończyny
stopniowo ku środkowi, tak że stopy stawia w
jednej linii, dokładnie pod osią podłużną ciała.
Kiedy odciski łap pokrywają się, kończyny
przednie i tylne poruszają się prosto bez
skręcania łokci czy kolan na zewnątrz lub do
wewnątrz. Nogi poruszają się równolegle. Linia
górna w ruchu pozostaje napięta i prosta.
WADY:
* krok krótki, podrygujący, niespokojny,
ociężały lub toczący, chód krzyżowany lub ukośne
stawianie kończyn, "krok kraba".
8. TEMPERAMENT
Przyjacielski, łagodny, czujny i towarzyski. Nie
wykazuje instynktu posiadania własności, nie
jest nadmiernie nieufny w stosunku do obcych,
ani agresywny wobec innych psów. Od dorosłego
psa należy oczekiwać pewnej powściągliwości i
godności. Jego inteligencja, ustępliwość i zapał
czynią z niego przyjemnego towarzysza i chętnego
pracownika.
9. STRESZCZENIE
Najważniejsze cechy husky to średnia wielkość,
odpowiednio silny kościec, harmonijne proporcje,
lekki swobodny ruch, prawidłowa okrywa włosowa,
ładna głowa i uszy, poprawny ogon i dobry
charakter. Karać należy ciężki kościec, nadwagę,
związany lub ciężki chód, długi i szorstki włos.
Nie powinien wyglądać tak ciężko lub potężnie
jak pies pociągowy, ani tak lekko i delikatnie
jak pies wyścigowy. Psy i suki muszą sprawiać
wrażenie bardzo wytrzymałych. Poza wymienionymi
wadami są wady morfologiczne, wspólne wszystkim
rasom, tak samo niepożądane u husky jak i innych
ras, nawet gdy nie zostały tu wymienione.
UWAGA:
Psy muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra,
znajdujące się całkowicie w worku mosznowym.
tłumaczenie: dr Ewa Żuchowska
|
